Projekt „Młodzież tworzy równość” został zrealizowany w okresie od 20 października do 31 grudnia 2025 roku na terenie m.st. Warszawy, w przestrzeniach edukacyjnych Fundacji LIFE Polska (Szkoła LOVE DOES) przy ul. Obrzeżnej 7 oraz Racławickiej 10.
Celem projektu było wzmocnienie postaw równościowych, przeciwdziałanie mowie nienawiści i wykluczeniu społecznemu poprzez zaangażowanie licealnej młodzieży z doświadczeniem uchodźczym w proces twórczy oparty na mediach społecznościowych. Projekt zakładał oddanie głosu młodym ludziom oraz pokazanie równości i różnorodności jako realnych wartości i źródeł siły wspólnoty.
W ramach Etapu I przeprowadzono rekrutację uczestników wśród młodzieży uczącej się w warszawskich licealnych klasach Fundacji LIFE Polska. Zebrano zgody RODO, omówiono zasady bezpieczeństwa cyfrowego i wizerunkowego oraz zdiagnozowano potrzeby i oczekiwania uczestników. Do uczestnictwa w projekcie zgłosiło się 28 uczniów.
Etap II obejmował cykl 7 warsztatów filmowych, realizowanych w formule 25% teorii i 75% praktyki. Młodzież pracowała w zespołach nad własnymi krótkimi formami wideo (reelsy), ucząc się storytellingu, pracy z kamerą w telefonie, dźwiękiem i światłem, a także zasad etyki online, praw autorskich i reagowania na hejt (trening świadka). Ważnym elementem warsztatów była refleksja nad konsekwencjami nienawiści oraz poszukiwanie niekonwencjonalnych, często humorystycznych form przekazu o poważnych tematach społecznych.
Etap III polegał na postprodukcji materiałów oraz ich publikacji. Powstałe filmy zostały opatrzone napisami PL/UA, przygotowano opisy w języku prostym i inkluzywnym, a następnie opublikowano je na profilach Fundacji LIFE Polska w mediach społecznościowych – TikTok.
Dodatkowo opracowano zestaw krótkich materiałów edukacyjnych w formie filmiku video na Youtube promujących równość i reagowanie na hejt.
Zajęcia warsztatowe miały charakter procesu, w którym widoczna była wyraźna zmiana postaw uczestników na przestrzeni trwania projektu. Mimo że młodzież zapisała się do udziału dobrowolnie, początkowo część uczestników była nieufna i zdystansowana. W pierwszych spotkaniach młodzi ludzie niechętnie dzielili się własnymi doświadczeniami związanymi z hejtem, ksenofobią czy wykluczeniem. Obawiali się, że opowiadając swoje historie, zostaną postrzegani wyłącznie przez pryzmat „ofiar”, a nie jako osoby sprawcze i twórcze.
Kluczową rolę w przełamaniu tej bariery odegrał sposób prowadzenia warsztatów przez prowadzącego. Dzięki spokojnemu, uważnemu podejściu, budowaniu zaufania i stopniowemu wprowadzaniu tematów w sposób nienarzucający się, z czasem w grupie zaczęła tworzyć się otwarta i bezpieczna atmosfera. Uczestnicy coraz chętniej podejmowali rozmowy, dzielili się własnymi refleksjami oraz doświadczeniami, a tematy hejtu i nierównego traktowania zaczęły być omawiane z różnych perspektyw – nie tylko osobistych, ale również społecznych i systemowych.
W kolejnych etapach młodzież została podzielona na mniejsze zespoły robocze, w których
pracowała nad pomysłami i scenariuszami filmów. Praca w grupach pozwoliła zaobserwować
różnorodne style działania: część uczestników naturalnie przejmowała role liderów, inni lepiej
odnajdywali się w pracy koncepcyjnej lub indywidualnej. Ten etap miał duże znaczenie rozwojowe
– młodzi ludzie uczyli się współpracy, komunikacji i wzajemnego szacunku dla różnych sposobów
pracy.
Tworzone przez uczestników pomysły charakteryzowały się wysokim poziomem kreatywności.
Szczególnie wartościowe było to, że młodzież rzadko sięgała po dosłowne narracje – zamiast tego
chętnie wykorzystywała metafory, porównania i humor, aby opowiadać o złożonych zjawiskach
społecznych. Dzięki temu powstałe materiały niosą silny przekaz, jednocześnie pozostając
atrakcyjne i przystępne dla szerokiego grona odbiorców.
Istotnym elementem warsztatów było również zapoznanie uczestników z nowoczesnymi
narzędziami opartymi na sztucznej inteligencji, wykorzystywanymi w tworzeniu materiałów
wideo. Pozwoliło to młodzieży poczuć większy komfort i bezpieczeństwo — świadomość, że mogą
tworzyć filmy bez ujawniania swojej tożsamości, zwiększyła ich pewność siebie i otwartość
twórczą. Jednocześnie zdobyte kompetencje cyfrowe mają wymiar długofalowy i mogą być
wykorzystywane przez uczestników w przyszłości — w edukacji, na studiach lub na rynku pracy.
Podczas realizacji nagrań uczestnicy mieli możliwość rotacyjnego pełnienia różnych ról: od
tworzenia scenariuszy, przez obsługę nagrań i dźwięku, po występy przed kamerą. Dzięki temu
każdy mógł spróbować różnych form pracy i odkryć własne mocne strony. Zajęcia nie tylko
rozwijały kompetencje techniczne, ale także wzmacniały poczucie sprawczości, odpowiedzialności
i współpracy.
Projekt był promowany w mediach społecznościowych Fundacji, poprzez newsletter do partnerów
oraz posty na Instagramie, Facebooku i TikTok.
Działania były w pełni dostępne: wszystkie filmy posiadają napisy PL/UA, materiały przygotowano w prostym języku, a uczestnicy mieli zapewnione wsparcie międzykulturowe.
Projekt realizowano z poszanowaniem zasad ekologii (brak plastiku jednorazowego, minimalny
druk).
Projekt został zrealizowany zgodnie z wnioskiem i zaktualizowanym budżetem. Materiały są
dostępne na profilach Fundacji LIFE Polska w mediach społecznościowych – na Facebooku,
Instagramie, Youtube oraz TikTok.